Brighton Rock(s) Deel 1

Het nummer “Brighton Rock” hoorde ik voor het eerst toen ik omstreeks juni 1988 de LP “Live Killers” van “Queen” kocht. Ik weet het nog goed. Tijdens de jaarlijkse sportdag, die altijd plaats vond op de sportvelden van Villa Blanca in Goirle, hoorde ik voor het eerst sinds mijn prille kindertijd “Bohemian Rhapsody” en “Bicycle Race” terug. Deze nummers bleken van de band Queen te zijn. Ik was meteen verkocht en besloot een LP van ze aan te schaffen. Ik was in die tijd (ik was toen 15 en zat op het speciaal voortgezet onderwijs) veel met muziek bezig, vooral met muziek uit mijn kindertijd en zelfs daarvoor. Met de hitparade van het tweede helft van de jaren ’80 had ik niet veel, nog steeds niet trouwens. Met artiesten zoals Blondie, Joy Division, ELO,  A Flock of Seagulls  en The Human League waren de prille jaren ’80 veel boeiender. Bovendien bevond ik me toen in een enorme psychische dip. Buiten schooltijd leefde ik praktisch als een kluizenaar. Thuis bracht ik uren lang door op mijn slaapkamer. Naast de stripjes, die ik toen al tekende, vormde de jaren ’60, ’70 en begin jaren ’80 beat en rock voor mij een ultieme vlucht uit de bittere werkelijkheid.

Van de plaats Brighton had ik wel eens gehoord. Dat lag ergens aan de kust in het zuiden van Engeland. Hoewel het nummer Brighton Rock me meteen aansprak, deed de stad Brighton me niet zo veel. Het lag immers niet tussen de hoge bergen en daar wilde ik zijn. Vooral naar het door mij totaal geïdealiseerde Garmisch-Partenkirchen wilde ik persé ’n keer heen. In mijn strips woonde ik er al en bijna elke nacht droomde ik ervan dat mijn ouders mij daar naar toe op vakantie namen.

Donderdag 14 september 2014, ruim 29 jaar nadat ik in de huiskamer van ons toenmalige huis aan het Hoefke in Riel, Brighton Rock voor het eerst hoorde, stap ik te Londen Victoria Station in de trein die mij naar (jawel) Brighton and Hove zal brengen. Via Croydon, Purley, Reigate en Gatwick baant de “Southern” zich door  het groene golvende landschap richting de Engelse Zuidkust. Even voorbij Hassocks schiet de trein een tunnel in en na het verlaten ervan ben je er plotseling, Brighton and Hove. Met de klanken van Queen in m’n hoofd stap ik uit, verbaas me over het indrukwekkende victoriaanse station en loop “The City that Rocks” tegemoet.

Happy little day, Jimmy went away
Met his little Jenny on a public holiday
A happy pair they made, so decorously laid
‘Neath the gay illuminations all along the promenade
“It’s so good to know there’s still a little magic in the air
I’ll weave my spell”
“Jenny will you stay – tarry with me pray
Nothing ‘ere need come between us tell me love, what do you say ?”
“Oh no I must away to my mum in disarray
If my mother should discover how I spent my holiday
It would be of small avail to talk of magic in the air
I’ll say farewell”
O rock of ages, do not crumble, love is breathing still
O lady moon, shine down a little people magic if you will
Jenny pines away, writes a letter everyday
“We must ever be together, nothing can my love erase”
“Oh no I’m compromised, I must apologise
If my lady should discover how I spent my holidays…”
Oooh oooh oooh oooh
Ooh oh oh oh oh ha

Gapscenemuziek 1

Zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten heb ik vanaf mijn tienertijd een hele stripboekenreeks bij elkaar getekend, de GAPscene, waarvan de albums overigens ook gewoon via dit blog besteld kunnen worden. Waar veel mensen die me kennen niet van op de hoogte zijn, is de sfeer waarin ik het liefste mijn strips teken. Het was door allerlei festiviteiten en verplichtingen al weer iets te lang geleden, maar vanochtend heb ik m’n eigen er weer eens helemaal ondergedompeld in mijn Gapscenemuziek. Waarvoor anderen ’n joint of ’n pilletje nodig hebben volstaan voor mij bepaalde nummers om het gevoel te krijgen, “Ik teken de gehele wereld bij elkaar en los alle wereldproblemen in een handomdraai op”. Hieronder het overzicht van de songs die mij vanochtend veel inspiratie en kracht hebben gegeven.

Sonic Youth

Het album “Daydream nation” met onder andere: Eric’s Trip, Total Trash, Silver Rocket, The Sprawl en Eliminator.

The Stranglers

Het album “No more heroes” met onder andere: I feel like a Wog, Bring on the Nubiles, No more Heroes, Straighten Out en Rok it to the Moon.

A Flock of Seagulls

Het album “We are the ’80’s” met onder andere: I Ran, Wishing, Telecommunication, Nightmares en (It’s not me) Talking.

Binnenkort het vervolg van de muzikale reis á la Gapscene.

Routes richting de besneeuwde bergen

Reeds als kind kon ik uren door de atlas bladeren, de “Nieuwe Grote Wereldatlas” van Elsevier. Ver voor de tijd dat dingen zoals Googlemaps en Streetview het levenslicht zagen, droomde ik van al die hoge bergketens,  al die peilloos diepe oceanen en al die dorpen en steden die ik alleen als stipje of blokje op de kaart kende. Hoe zou het er daar uitzien? Even een fotootje zoeken via het internet ging in de “The Eighties” nog niet. Alleen de encyclopedie bood zo nu en dan uitkomst doordat toevallig een klein fotootje van die plek in het lijvige boekwerk was opgenomen. Thuis gingen wij lange tijd nooit op vakantie. Een schoolvriendje van mij wel. Hij ging met z’n ouders naar Noorwegen, het Bodenmeer en naar Garmisch-Partenkirchen. Daar wilde ik ook heen, de besneeuwde bergtoppen zien. Hangend over de Falk-wegenkaart van West Duitsland, die ik in de zomer van 1984 van mijn ouders kreeg, verdiepte ik me in de Autobahnen richting Zuid Duitsland, richting Zugspitze, Alpspitze, Mädelegabel, Nebelhorn en Watzmann.

Autobahn 7 (nabij Kempten) met uitzicht op de Allgäuer Alpen

Autobahn 95 (München – Garmisch-Partenkirchen) met uitzicht op het Wettersteingebirge.